27 Μαΐου 1821, μετά τις επιτυχίες στην ξηρά, ήταν η ώρα για μια μεγάλη νίκη και στην θάλασσα.. Στον όρμο της Ερεσού ήταν αγκυροβολημένη η τουρκική φρεγάτα «Κινούμενον Όρος», που αριθμούσε πλήρωμα 1100 άτομα.. Ο Ψαριανός Δημήτριος Παπανικολής με το πυρπολικό του, προσέγγισε την τούρκικη φρεγάτα έδεσε επάνω της και έβαλε μπουρλότο.. Μαζί με τους 21 ναύτες του μπήκαν στην βάρκα διαφυγής και έφυγαν σώοι και αβλαβείς.. Σκηνές πανικού ακολούθησαν στην τούρκικη φρεγάτα.. Άλλοι καιγόντουσαν, άλλοι βουτούσαν στην θάλασσα για να σωθούν και πνιγόντουσαν.. Δεν υπήρχε γυρισμός.. Το οριστικό τέλος ήρθε όταν η φωτιά έφτασε στην πυριτιδαποθήκη.. 35 λεπτά ήταν ο χρόνος που χρειάστηκε για να μετατραπεί το πλοίο σε στάχτη.. Από τους 1100 τούρκους μόλις 8 σώθηκαν..

Η ναυμαχία της Ερεσού ήταν το πρώτο μεγάλο ναυτικό κατόρθωμα της επανάστασης, καθώς και η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε πυρπολικό.. Έδειξε δε, σε όλους ότι οι τούρκοι δεν είναι ανίκητοι στην θάλασσα..

Κύπρος, Μάιος 1956. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ στην Αγγλοκρατούμενη Κύπρο, με στόχο την ένωση με την Ελλάδα, συνεχίζεται. Διοικητής στην Κύπρο εκείνη τη στιγμή ήταν ο στρατάρχης John Harding που είχε επιβάλλει απάνθρωπα μέτρα στο νησί. 

10 Μαΐου 1956. Οι θηριωδίες των Άγγλων στη Κύπρο συνεχίζονται και εκείνη τη μέρα κορυφώνονται με την εκτέλεση δια απαγχωνισμού των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Μιχαλάκη Καραολή (23 ετών) και Ανδρέα Δημητρίου (21 ετών). Η εκτέλεση τους προκάλεσε οργή στον Ελληνισμό αλλά και παγκόσμια αγανάκτηση. Ο Παύλος Γύπαρης επιστρέφει τα παράσημα που είχε λάβει από τους Άγγλους και καλεί σε μονομαχία των Άγγλο στρατάρχη-διοικητή της Κύπρου, John Harding.

Από εφημερίδα της εποχής: 

“Ο Έλλην συνταγματάρχης εν αποστρατεία Παύλος Γύπαρης, όστις είναι και πρώην βουλευτής, επέστρεψε σήμερον τα βρεττανικά παράσημά του εις τον βρεττανόν πρέσβυν, ζητήσας από αυτόν να πληροφορήση τον στρατάρχην Χάρντιγκ ότι τον προκαλεί εις μονομαχίαν.

Ο συνταγματάρχης Γύπαρης υπενθυμίζει εις την επιστολήν του ότι επολέμησε παρά τον πλευρόν των Άγγλων κατά τον πρώτον παγκόσμιον πόλεμον, αλλά τότε, γράφει, οι Άγγλοι εχρησιμοποίουν τους Έλληνας δια να φονεύσουν τους Τούρκους. Σήμερον χρησιμοποιούν τους Τούρκους δια να φονεύσουν τους Έλληνας της Κύπρου.

Καλώ τον στρατάρχην Χάρντιγκ, συνεχίζει, να με συναντήση οπουδήποτε εν Ευρώπη, εκτός της Αγγλίας. Εάν έχει γερή καρδιά και εάν το χέρι του δεν τρέμει, οφείλει να έλθη να με αντιμετωπίση εις το πεδίον της τιμής. Άλλως, όλοι οι Έλληνες θα έχουν το δικαίωμα να τον χαρακτηρίσουν δειλόν και δολοφόνον”.

Έλληνες Ήρωες

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ (6 Μαΐου 1405 - 17 Ιανουαρίου 1467)

Γεώργιος Καστριώτης, ένας Έλληνας ήρωας, που ποτέ δεν μάθαμε γι'αυτόν από τους δασκάλους στα σχολεία.. Ένας Έλληνας ήρωας, που τον καπηλεύονται με δικιά μας ευθύνη, οι Αλβανοί..

Γεώργιος Καστριώτης, εγγονός του Έλληνα Κωνσταντίνου Καστριώτη, που ήταν ηγεμόνας της περιοχής της Καστοριάς και της Ημαθίας. Γιος του Έλληνα Ιωάννη Καστριώτη, ηγεμόνα της Κρόιας ενώ η μητέρα του καταγόταν από τη Σερβία.. Λίγο πριν την άλωση της Πόλης ο σουλτάνος Μουράτ ο Β', που κατακτούσε την μια βυζαντινή επαρχία μετά την άλλη, ζήτησε από τον Ιωάννη Καστριώτη, που ήταν ηγεμόνας την Κρόιας, ως εκδήλωση υποταγής και εγγύηση της κυριαρχίας του, την ομηρία των 4 γιων του ένας εκ των οποίων ήταν ο Γεώργιος.. Έτσι ο Γεώργιος Καστριώτης βρέθηκε στην σουλτανική αυλή της Ανδριανουπόλεως.. Εκεί ο σουλτάνος Μουράτ, βλέποντας την εξαιρετική πρόοδο και τα χαρίσματα του ελληνόπουλου, του προσέδωσε την τουρκική ονομασία «Ισκεντέρ μπέη» (Σκεντέρμπεης) που σημαίνει «Αλέξανδρος ηγεμών».

Η είδηση του θανάτου τον γονιών του και η καταπίεση που δεχόταν ο λαός του από τους Τούρκους, του έδωσαν το έναυσμα να λιποτακτήσει σε μια μάχη στη Σερβία και να επιστρέψει στα πατρογονικά του εδάφη.. Εκεί παντρεύτηκε την Ανδρονίκη Κομνηνή και στις 28 Νοεμβρίου 1443 κηρύσσει την επανάσταση του κατά των Τούρκων. Ως έμβλημά του χρησιμοποίησε τον βυζαντινό δικέφαλο αετό σε κόκκινο φόντο, τη σημερινή πλέον σημαία της Αλβανίας.. Ήταν τέτοιες οι πολεμικές του αρετές που πολύ γρήγορα κατάφερε να απελευθερώσει την επαρχία του από την τουρκική κατοχή και να προκαλέσει το θαυμασμό στην χριστιανική Δύση.. Ο Πάπας, Κάλλιστρος Γ', το είχε αποκαλέσει «ιππότη του Χριστού» και «αθλητή του Θεού».. Ανάγκασε δε, προσωπικά τον σουλτάνο, να εκστρατεύσει εναντίον του.. Ακόμη και μετά την Άλωση της Πόλης (1453), ο Γεώργιος Καστριώτης δρούσε ανενόχλητος μέχρι τον θάνατό του. Στις 17 Ιανουαρίου 1467 και σε ηλικία 63 ετών πέθανε από ελονοσία. Θάφτηκε με τις τιμές που αρμόζουν σε έναν θρύλο στο Ναό του Αγίου Νικολάου στο Αλέσσιο (αρχαία Λισσός).

Αποδείξεις της Ελληνικότητας του εκτός από το όνομα το δικό του, του πατέρα του και του παππού του.. Ο Τούρκος βιογράφος του Αλή Πασά, Αχμέτ Μουφίτ, γράφει για τον Καστριώτη: «το έτος 1443 δραπέτευσε από το οθωμανικό στρατόπεδο του Μοράβα ο Έλληνας ηγεμόνας Καστριώτης και πήγε στην έδρα των προγόνων του, την Κρόια». Οι Ιταλικές, Αγγλικές και Σουηδικές αναφορές θεωρούν τον Σκεντέρμπεη Έλληνα. Έτσι ο Ιταλός A. Salvi στην τραγωδία του (1718) τον αναφέρει ως Έλληνα (Greco). Ο Άγγλος C. Randall το 1810 τον αποκαλεί Έλληνα Ήρωα (Grecian Hero) και οι Σουηδοί Barrau αρχικά και Rudbeck αργότερα (1835) θεωρούν τον Γ. Καστριώτη Έλληνα.

27 Απριλίου 1941, η συννεφιασμένη Κυριακή των Ελλήνων.. Οι Γερμανοί εισήλθαν στην έρημη Αθήνα, ανέβηκαν στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης με σκοπό να υψώσουν την σημαία τους πάνω από τον Αττικό ουρανό.. Εκεί βρήκαν έναν Έλληνα, έναν πραγματικό ΈΛΛΗΝΑ, φύλακα της Σημαίας.. Ο επικεφαλής του Γερμανικού αποσπάσματος, Peter Jacoby, ζήτησε από τον νεαρό φύλακα να υποστείλει την Ελληνική σημαία για να υψωθεί η Γερμανική.. Εκείνος αρνήθηκε και Γερμανός λοχαγός έδωσε εκ νέου εντολή στους άντρες του να υποστείλουν εκείνοι την Σημαία.. Την δίπλωσαν και την έδωσαν στον νεαρό Έλληνα.. Εκείνος την πήρε στα χέρια τους και πριν οι Γερμανοί προλάβουν να σηκώσουν την δικιά τους, τον είδαν να τυλίγεται και να πηδάει στο κενό..

"Την Γαλανή παντιέρα κατέβασαν οι ξένοι

και ο τσολιάς την παίρνει με δάκρυ, με λυγμό,

σκύβει και την φιλάει, τριγύρω του την δένει

και πέφτει στον γκρεμό!"

Ήταν το ποίημα, που έγραψε κάποτε ένας ποιητής, για τον νεαρό ΉΡΩΑ, απόγονο των οπλιτών του Λεωνίδα.. Έναν απλό ΕΟΝίτη ή έναν βετεράνο πολεμιστή της φρουράς των Αθανάτων του Αλέξανδρου.. Δεν έχει σημασία, η Ελληνική γη ΠΑΝΤΑ γεννούσε Ήρωες.. Πάντα γεννούσε και ΠΑΝΤΑ θα γεννάει ανθρώπους που κουβαλάνε μέσα τους την Τιμή και την Δόξα των προγόνων τους.. Ανθρώπους που δεν παραδίνονται και δεν προδίδουν τα ιδανικά τους ακόμα και μπροστά στον Θάνατο..

Την επόμενη μέρα κιόλας, η γαλανόλευκη κυμάτιζε δίπλα στην Γερμανική, εις ένδειξη Τιμής για τον νεαρό Κωνσταντίνο Κουκκίδη από τον Πόντο..

Στις 13 Απριλίου του 1936, ο βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος Β' διόρισε τον κοινοβουλευτικο Ιωάννη Μεταξα πρωθυπουργό της χώρας..

 Λίγους μήνες αργότερα με την αναστολη καποιων αρθρων του συνταγματος οσο και με την επιβολη του στρατιωτικου νόμου, απέτρεψε την ένοπλη εξέγερση που κανονιζαν οι κομμουνιστες, όσο και τα σχέδια των εβραιων για την δημιουργία κρατους με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη..

Στις 13 Απριλίου του 1990 και 47 χρόνια από την αποκάληψη της, η Σοβιετική Ένωση δια στόματος Μιχαήλ Γκορμπατσώφ παραδέχτηκε οτι ήταν υπεύθυνη για την μαζική σφαγή 28.000 Πολωνών αξιωματικών και Ρώσων αντιφρονούντων στο δάσος του Κατύν.. Η αποκάλυψη έγινε το 1943 όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Πολωνία.. Για 47 χρόνια οι σοβιετικοί ισχυρίζονταν ότι το έγκλημα το έκαναν οι Γερμανοί... Μια σφαγή για την οποία δεν πλήρωσε κανείς..

"Το ψέμα αυτό μας το δίδασκαν στα σχολεία. Το ακούγαμε παντού. Όμως σιγά σιγά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι δεν μπορεί να τους σκότωσαν οι Γερμανοί αλλά οι Σοβιετικοί"

Αντρέι Βάιντα

Υ.Γ. το κ.κ. Ελλαδος ακόμα και σήμερα υσχυρίζεται ότι η εσσδ δεν διέπραξε την σφαγή στο δάσος του Κατύν.. Ο νοών νοείτω..

Κάθε γωνιά της Ελλάδας έχει βαθιά χαραγμένες στην μνήμη της όλες της πράξεις αγάπης και φιλίας από την φίλη και γείτονα τουρκία.. Ηταν στα 1822 και Απριλίου 13, όταν η Ναουσαίοι πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος για την απόφαση τους να αφήσουν τα προνόμια των τούρκων και να ξεσηκωθούν διεκδικώντας την Ελευθερία τους..

Για πέντε μερόνχτα οι τούρκοι και οι εβραίοι έσφαζαν και λεηλατούσαν την πόλη της Νάουσας 5.000 κυρίως γυναικόπαιδα πέρασαν από το λεπίδι των απίστων και χιλιάδες άλλοι πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα από τους εβραίους..

Λίγο έξω από την πόλη, στο γεφύρι της Αραπίτσας στήθηκε ενας μικρός Ζάλογγος.. 13 νεαρές κοπέλες με τα μωρά στην αγκαλιά διάλεξαν την Ελευθερία από την ατίμωση και το σκλαβοπάζαρο.. Χωρίς δεύτερη σκέψη βούτηξαν στο καινό..